Toen ik voor het eerst over Reiki hoorde was mijn mening eenzijdig, maar wel duidelijk: ‘wat een waanzin! Ja hoor natuurlijk, nu kunnen we ineens met z’n allen onszelf en anderen genezen?!’ Ik moet er eerlijk bij zeggen, dat ik zo’n figuur ben die direct links af slaat wanneer ik zie dat de groep voor rechts kiest.

Ik weet natuurlijk niet of jij ook wel eens hebt meegemaakt, hoe gebeurtenissen laten zien (je komt er haast niet onderuit) dat het leven je een bepaalde richting opstuurt. Zo werd mij, bij verschillende gelegenheden, duidelijk gemaakt dat ik iets met handgenezing diende te doen. Je begrijpt hoe terughoudend en kritisch ik was, maar ook geïntrigeerd. De eerste stap was: informatie inwinnen. De tweede stap kwam later; ik wilde het ervaren. Ik onderging diverse Reikibehandelingen. Door de positieve ervaringen werd de interesse groter. Daarna volgde ik verschillende cursussen en ontving ik de initiaties, waarna ik in 2008 Reikimaster werd.

Maar toch… ,

Terwijl de genezende werking bij mijzelf en bij anderen inmiddels vele malen was aangetoond, bleef een gedeelte van mijn denken zeggen: “Dit is onmogelijk en berust op fantasie”. Inmiddels (ruim 12 jaar verder) weet ik beter.

Wanneer je denken ‘dit’ zegt en de praktijk zegt ‘dat’, dan zegt het iets over jezelf wanneer je halsstarrig ‘dit’ blijft volgen.

Verruim het ‘dit denken’ naar het ‘dat doen’.

De verantwoordelijkheid voor jouw wel en wee ligt natuurlijk bij jezelf, maar wat als ik je een handje kan helpen…? Kijk eens of je bereid bent om het ‘dit denken’ te verruimen naar het ‘dat doen’.

Ben je ook zo’n ‘disbeleaver’ zoals ik was, maar heb je wel de kracht om in de praktijk te zien wat waar is? Maak een afspraak of kijk voor meer informatie op Reikibehandelingen

Extra achtergrond;

Yoga-Surya – Oosterse wijsheid met westerse nuchterheid

Rob Bom geeft de Reikibehandelingen, cursussen en initiaties. Hij is Reikimaster sinds 2008 (westerse methode) en aangesloten bij de Vereniging van Reikimasters Cirkel. Daarbij is hij sinds 2014 gecertificeerd in de Jikiden Reiki en geregistreerd bij het Jikiden Reiki Kenkyukai Institute, Kyoto Japan.

De Japanse Jikiden Reiki opleiding (Reiki 1) en de Okuden (Reiki 2) volgde Rob bij het Jikiden Reiki instituut Noord Nederland. Meer over de verschillen tussen: Jikiden Reiki en ‘westerse Reiki’ staan op de website van Jaap Pol, Reiki Centrum Noord Nederland

2 september 1996 – 2 september 2021

Het jaar voor ik startte met yogales geven (1995), was voor mij en Rob geen gemakkelijk jaar. De ene na de andere ingrijpende gebeurtenis vond in ons leven plaats. Zoals vaak echter, wordt op dat soort momenten duidelijk wat voor jou belangrijk is. Het was dan ook het jaar 1996 waarin alles veranderde.

1996… Ik denk terug aan de dertiger die ik toen was. Tien jaar getrouwd met Rob, net moeder geworden en weloverwogen gestopt met werken. De 4-jarige opleiding tot yogadocente was ik al gestart voordat ik zwanger werd. Eén avond in de week yogales geven was de doelstelling; een bijbaan. Het is heel anders gelopen.

“Not untill we are lost, do we begin to understand ourselfves (Henry David Thoreau)”.

Inmiddels ben ik 25 jaar verder. Er is veel veranderd en toch lijkt het wel alsof ik terug stap in de tijd. Ook het afgelopen jaar was voor ons een moeilijk jaar (en niet alleen door Corona). Het lijkt alsof er opnieuw een verschuiving plaatsvindt. De verschillende emoties, positieve en negatieve, geven mij echter een opening. Met alle opgedane ervaring ga ik heroverwegen, onderzoeken en kijken naar mezelf; wat wil ik nou werkelijk? Kan ik mijn angsten loslaten? Durf ik te accepteren dat niet alles meer voldoet aan het plaatje dat ik in mijn hoofd had? Gaat het om het loslaten van ‘wat was’ en is het nu tijd voor iets nieuws, iets anders? Ik weet het antwoord zit in mij, ik hoef het alleen nog maar vorm te geven.

Ria

Noot: Yoga-Surya werd in 1996 opgestart door Ria. Een aantal jaar later ging Rob, naast zijn werk in het bedrijfsleven, eveneens yogalessen geven. In 2008 hakte ook hij de knoop door en nam na 34 jaar ontslag bij zijn toenmalige werkgever; Yoga-Surya werd toen officieel een VOF. Meer weten over Rob en Ria?

Ik stap de yogastudio in, de stilte overvalt me. Ik realiseer me hoelang het al geleden is dat we hier zorgeloos met volle groepen, alle doordeweekse dagen, yogalessen verzorgden.

Ik ben hier vandaag omdat ik een yogavideo ga opnemen. Ik zet de kachel aan, plaats de camera in het statief en steek de kaarsen aan. Ik neem mijn les door en oefen hoe iedere yogahouding straks het beste op beeld naar voren komt; ga ik recht voor de camera staan, of draai ik een kwartslag…? Ik sluit de snoeren aan, de geluidsapparatuur en test het beeld op lichtinval.

Alle knopjes gaan op aan: het geluid, de camera zoomt. Ik loop naar mijn mat en begin: “hallo, leuk dat je er weer bij bent vandaag”. Ik sluit mijn ogen en visualiseer dat de yogastudio vol zit met cursisten. Alleen op die manier kan ik alles rustig inspreken, met specifieke pauze’s, de juiste woorden en op het ritme van de adem. Als ik een schouderoefening doe, dan denk ik aan de cursiste die juist daar problemen heeft. Wat zou ik extra zeggen? “Je hoeft niet persé je arm helemaal door te strekken”. Bij de evenwichtsoefening wil ik rekening houden met de senioren: “Je kunt ook kiezen voor een andere evenwichtsoefening”. Aangekomen bij de schouderstand realiseer ik mij dat deze oefening voor beginners vraagt om extra uitleg, anders zou iemand zich kunnen blesseren.

Als laatste het inspreken van de eindontspanning. Inmiddels ben ik drie kwartier verder. In de stilte van de eindontspanning bedenk ik dat deze videolessen een uitkomst zijn, zowel voor ons als voor de cursisten die daar behoefte aan hebben. Zoveel lieve en leuke mails hebben we ontvangen, met soms in de bijlage een foto. Of verhalen over familieleden van de cursisten die enthousiast zijn gaan meedoen.

En dan: “Dank weer voor je aandacht en tot de volgende keer” zeg ik tegen de camera. Ik sluit de apparatuur af, verwijder snoeren, blaas de kaarsen uit en knik tevreden.

Voordat ik de ruimte verlaat en de deur afsluit, zucht ik en fluister zachtjes: “ik mis jullie”.

Yogavideo’s bestellen?

De video’s zijn te bestellen zolang de Covid-19 maatregelen ons beperken in het live-lesgeven. Klik hier voor informatie over bestellen en tarief.

Aan het begin 2021 blikken we terug op het voorgaande seizoen. Nou, daar kunnen we duidelijk over zijn; er is niet veel om op terug te kijken.

Alle cursussen en workshops (op de Ademcursus na) zijn in verband met de Corona maatregelen gecanceld, half onderbroken of steeds opnieuw vooruitgeschoven. Dit geldt ook nog steeds voor de massages en de Reiki-behandelingen. Het vraagt iedere keer weer het uiterste van ons aanpassingsvermogen, organisatietalent en onze creativiteit. Dus ja, ook als doorgewinterde yogadocenten hebben wij de nodige zuchten geslaakt en bleek het belangrijk, nog meer dan anders, om een positieve mindset te handhaven.

Stuurloos

Ik weet niet hoe het nu met jou gaat, maar ik had soms momenten dat ik niet vooruit te branden was. Ik ging nergens naartoe, hoefde niet te werken en ik zag niemand (behalve dan de sombere stoet mensen bij de supermarkt). De regelmaat was eruit, de vaste structuur verdwenen en alle dagen leken daarom in elkaar over te vloeien. Is het nu dinsdag, of woensdag? Kijkend naar ‘klussen’ die gedaan dienden te worden, dacht ik: dat kan morgen ook nog wel. Tsja, dat is het gevolg wanneer de structuur wegvalt… alles kan morgen wel… Sommige mensen ervaren dat als een vrijheid. Ik merkte: hier word ik niet gelukkiger van.

‘Niet lullen maar poetsen’

Op een ochtend werd ik wakker en besloot ik: dit ga ik anders doen! Ik zocht een doel voor de dag en ging daar, zin of geen zin, gewoon aan starten. De meest uiteenlopende dingen heb ik gedaan. Van opruimen tot schoonmaken, van wandelen tot de computer categoriseren, boeken lezen, tijdschriften op datum sorteren etc. Een andere keer besloten we een route met de auto te rijden. Bijvoorbeeld die dag dat we naar Kinderdijk reden.

Toen we op een dag besloten naar het Grof Vuil te rijden en daar de opbrengst van de leeg gehaalde zolder naar toe te brengen, realiseerden we ons dat we daar zin in hadden. Het voelde als een uitje. Vervolgens zagen we daar de humor van in en volgden er, ons kennende, een paar gevatte Rotterdamse grappen achteraan.

Waarom vertel ik dit nu allemaal?

Soms is het leven lastig en niet eerlijk, dat valt niet te ontkennen. Als dingen niet lopen zoals je hoopt, heb je snel de kans om te verzanden in je eigen negatieve gedachten. Alles wat niet lukt, wat vervelend is of waar je tegenop ziet, blijft de dag domineren. Je hebt nergens zin in en alles is te veel en lijkt onnodig. Zo zitten we als mens nu eenmaal in elkaar. Eén van de manieren om zo’n gevoel te doorbreken is iets ondernemen. Zelfs een vervelend karwij kan ervoor zorgen dat, wanneer je de klus met aandacht hebt geklaard, je er een goed gevoel aan overhoudt. Dat goede gevoel is het keerpunt; ineens lijkt alles niet zo somber meer.

Niet denken maar doen!

Mocht je die negatieve gevoelens herkennen, dan weet je nu: kom op, vooruit met de geit, zet je beste beentje voor, niet denken maar doen, maak energie en krijg daardoor energie. En… vergeet vooral niet trots op jezelf te zijn als je het hebt volbracht.

Liefs,

Ria

Ik sta op een bruggetje in het Schollebos en kijk naar een mooi gekleurd blad in het water. Het blad stroomt steeds verder bij mij vandaan. Opeens realiseer ik me: ‘dit zal ik nooit meer zo zien’. Het is onmogelijk dat dezelfde situatie exact terugkomt. Hetzelfde blad, dezelfde stroming, dezelfde windkracht, dezelfde kleuren, dezelfde temperatuur, dezelfde Rob. Het kan gewoonweg niet.

Dit nu wetende, is de volgende stap om ernaar te leven. Leven in de wetenschap dat alles constant verandert en dus niéts blijvend is. Helaas strookt het menszijn hier niet mee, waardoor het een lange weg te gaan is. Een ieder houdt vast aan het oude, het bekende, het vertrouwde, het veilige. Je houdt vast aan het verleden en je betrekt het verleden bij alles wat je denkt, zegt en doet of niet doet.

Je zegt dingen als: ‘meegaan met de flow…’ maar zeggen is het gevolg van denken. Het denken is verbonden met het ego en het ego is juist de hindernis. Het gaat dus niet om het weten (de kennis), maar om persoonlijk ervaren.

De constante verandering is dagelijks in alles terug te vinden. Erin meegaan is weliswaar niet altijd gemakkelijk, maar wel natuurlijk. ‘Er in meegaan’ betekent vaak ‘niet ingrijpen’. Zie hoe de verandering zich ontwikkelt en daarop anticipeer je. Voel dan de rust die ontstaat als je je niet verzet.

Vind in het dagelijks leven de juiste balans tussen geluid en stilte. Vaak betekent dit: minder praten en gelijktijdig beter luisteren.

Praten en zwijgen zijn tegengestelde kwaliteiten

Praten is voor de meesten van ons geen probleem. Zwijgen (en daardoor ook aandachtiger luisteren) is de tegengestelde kwaliteit. Een juiste balans tussen beide resulteert in (meer) aandacht.

Heb aandacht voor de ander

Je herkent het vast… onder het luisteren krijg je allerlei gedachten/vergelijkingen met jouw beleving. Dit heeft als resultaat dat je eigenlijk niet meer echt hoort wat er gezegd wordt. Of nog erger: je onderbreekt iemand in zijn/haar verhaal. Dit omdat je vindt dat jouw verhaal nog mooier, nog interessanter, nog grappiger is…. De aandacht voor de ander ebt dan weg. Hierin herken je ook het vluchtige en oppervlakkige van een conversatie.

Hoe voorkom je dat gaat blaten ?

Het vergt best inspanning om je vluchtige gedachten niet direct om te zetten in woorden. Het is een mooie oefening om tijdens een gesprek de eerste impuls om te praten voorbij te laten gaan. Door deze korte onderbreking, ontstaat ruimte. Van hieruit besluit je of het echt nodig is om wat te zeggen of dat je net zo goed (of beter) kunt zwijgen. De hierna volgende actie (praten of zwijgen) is dan meer doordrenkt met zuiverheid. Handelen in zuiverheid geeft tevredenheid bij anderen en als gevolg daarvan ook bij jezelf.

Heerlijk vind ik het. We vertrekken ’s morgens vroeg, ruim voor de drukte en dan lopen we de hele pier af bij Hoek van Holland. Daarna stappen we het zand op. Schoenen en sokken in de rugzak en vervolgens struinen we een heel stuk over het strand.

Mijn voeten zakken een beetje weg in het zand. Ik kijk naar de schelpjes en voel ze onder mijn voeten. Ik ruik de typische geuren van de zee die zo bekend zijn en hoor het geluid van de golven. Ik kijk omhoog en zie de meeuwen. De lucht boven mij is helder blauw terwijl in het binnenland de wolken al weer samenpakken. Ik glimlach… we hebben geluk dat we hier zijn, hier is het nog zonnig en blauw. Lopend naar de rand van de zee is daar de vertrouwde schok wanneer het water over mijn voeten golft. Koud! Het is maar even, weet ik. Daarna lopen mijn voeten door het natte zand terwijl de golven rondom mijn enkels spoelen. Mijn broekspijpen een beetje opgestroopt, het zand tussen mijn tenen. Ik word er stil van. Rob ook. Als we naar elkaar kijken zegt hij: ‘lekker hè?’. ‘Ja’, antwoord ik en verder spreken we maar weinig. Een stukje verderop gaan we in het zand zitten. Kijkend naar de zee, genietend van de vroege zonnestralen; mijn adem is rustig, mijn denken is stil. Wat is dat toch? Vraag ik me later af. Altijd wanneer ik bij de zee ben, voel ik  me ruimer, gelukkiger en kalm alsof alles wat spanning oplevert, wordt weggespoeld door de golven. Ik heb moeite met teruggaan naar huis. Ik wil altijd langer aan zee blijven.

Natuurlijke geluiden worden herkend als veilig

Thuis googelend vind ik op het internet interessante onderwerpen hierover. Je hersenen zijn 24/7 bezig met het registreren van geluid. Onderin je hersenstam, in je reptielenbrein, wordt voortdurend geanalyseerd of een geluid veilig is of niet. Natuurlijke geluiden (dus ook fluitende vogels, het ritselen van blaadjes aan de bomen etc.) worden van oudsher herkend als veilig. Daarom helpt het ruisen van de zee ons op een diep niveau te ontspannen; het verlaagt het cortisolniveau, waardoor stress vermindert.

‘Aarde maken’

Staand of lopend met je voeten in het zand zorgt voor een gevoel van veiligheid en stabiliteit of, zoals wij in de yoga zeggen: ‘aarde maken’.

Het zien van de horizon ontspant en kalmeert

Ook het zien van de horizon schijnt je te kalmeren. Waarom? We voelen ons veilig in een omgeving met een lage complexiteit, zegt neurowetenschapper Michael Merzenich, Ph.D., emeritus hoogleraar aan de Universiteit van Californië, San Francisco. Op het strand is er geen plaats voor dreiging. Als we naar de zee kijken, of we lopen op het strand, dan bevinden we ons in een voorspelbare, stabiele omgeving. Sommige visuele elementen vallen op: een boot in de verte, een meeuw in de lucht. Maar alles wat tegen die achtergrond gebeurt, kan gemakkelijk worden vastgelegd en gemakkelijk worden geïnterpreteerd. Het resultaat is, dat de boot of vogel eerder een prettig gevoel geeft dan angst. Die kalmerende voorspelbaarheid heeft betrekking op alle zintuigen.

Meer informatie over het onderzoek vind je hier

Het hing al dagen in de lucht (in dit geval letterlijk) en op 16 maart 2020 was daar ineens de Corona-puzzel. Yoga-Surya kwam tot stilstand en met ons eveneens een groot gedeelte van Nederland.

Ik (Ria) begin bij een puzzel met het zoeken naar de hoekstukjes. Daarna de stukken met rechte lijnen die ergens boven, onder of aan de zijkant komen. Zo probeer ik een structuur te maken. Het kan even duren voordat het raamwerk met de rechte lijnen en de hoeken er ligt. Een aantal stukjes lijkt in eerste instantie te passen, maar blijkt dan net niet de juiste vorm te hebben. Of de juiste stukjes zijn gewoon (nog) niet te vinden tussen de berg losse onderdelen die allemaal dwars over elkaar heen liggen.

Toen langzaamaan duidelijk werd dat wij – Yoga-Surya – voorlopig moesten gaan sluiten, voelde het alsof er een grote doos met puzzelstukjes op de tafel werd leeg gegooid.

De hoekstenen van ons bedrijf (de cursisten/klanten) brachten we als eersten op de hoogte. Daarna zochten we naar de rechte lijnen door onszelf steeds dezelfde vragen te stellen: wat is nu werkelijk waar, wat staat vast? Wat onzeker was, schoven we opzij. Tenslotte kan het nog altijd veranderen, dus daarover nadenken (te positief zijn of juist het tegenover gestelde… zorgen maken) had niet veel zin. Uiteindelijk zagen we een voorlopig raamwerk; de yogalessen op video.

Voor onszelf brachten we structuur in de ochtenduren; yoga, meditatie, ontbijten en wandelen. Want het is belangrijk om voor jezelf te zorgen. Tot rust te komen als de vele puzzelstukjes, terwijl je denkt ze net te hebben geordend, weer door elkaar worden gegooid. Even een stapje terug, naar binnen keren en dan weer van afstand het geheel bekijken.

Op dit moment ligt er nog altijd een enorme berg losse stukjes waar nog geen plekje voor gevonden kan worden: de massages, de bedrijfsopdrachten, Reikibehandelingen en zwangerschapsyoga of hoe het nu (financieel) verder gaat.

Toch hebben we de vaste overtuiging dat we de puzzel compleet kunnen maken. Zolang we rustig blijven, geduld hebben, goed kijken en uitproberen. Soms met behulp van anderen die op een onverwacht moment een stukje van de puzzel aanreiken. Langzaamaan komt er meer duidelijkheid en op een gegeven moment weten we: ‘zo gaan we verder’.

Net zolang totdat er opnieuw een moment komt in het leven waarop alle puzzelstukjes ineens weer door elkaar worden gehusseld. Hetzij doordat een ander (of iets) dat doet, of dat je er zelf voor kiest.

Iedere yogales eindigen we ermee; de eindontspanning. De houding waarin je ligt, Savasana, wordt ook wel de lijkhouding genoemd en is belangrijker dan je misschien denkt.

Door de yogahoudingen te doen, verminder je spanning in je lichaam. Ook doe je in onze lessen ademoefeningen en vragen we je steeds de concentratie te richten. Herken je bijvoorbeeld de zin ‘breng de aandacht naar je vingertoppen’ …. ? Daardoor blijf je gefocust op dat wat je doet. Het gevolg daarvan is dat gedachten minder afdwalen en je meer naar binnen keert. Door zowel met lichaam en geest bezig te zijn, bereid je jezelf voor op de eindontspanning.

In de eindontspanning daalt je bloeddruk, je spierspanning en de adem wordt rustiger…

In de eindontspanning vragen we je deel voor deel het lichaam te ontspannen en het verschil te voelen. In de stilte die daarna volgt, daalt je bloeddruk, je spierspanning en je ademhaling. Ook komen je gedachten tot rust. Kortom: je ontspant zonder in slaap te vallen. Dat laatste blijkt overigens niet altijd bij iedereen te lukken ?. Tijdens de eindontspanning komen (uiteraard) gedachten boven. Wees je hiervan bewust en onderbreek ze door bijvoorbeeld de aandacht weer naar je adem te brengen.

Word jij juist onrustig tijdens de eindontspanning?

Het overgrote deel van de mensen ervaart de eindontspanning als prettig. Toch is het niet voor iedereen altijd even makkelijk. Sommige mensen worden juist onrustig tijdens deze stilte. Herken je dat? De hersenen blijven dan prikkels geven (je krijgt ineens overal jeuk, je gaat hoesten, je krijgt steeds meer gedachten en je hebt het gevoel je lichaam te moeten gaan bewegen). Blijkbaar ben jij ‘een doener’. Je hebt tijd nodig om te accepteren dat soms niets doen ook mag en zelfs goed is. Als je jezelf wat tijd gunt, komt die acceptatie vanzelf. Daarna komt ook de rust en de stilte. Je hoeft niets op dit moment… Prima toch?

Houd de rust vast, ook na de eindontspanning.

Ook na de eindontspanning is het aan te raden om de rust vast te houden. Een meditatie na de eindontspanning zou eigenlijk het beste zijn. Je denken is al tot rust gebracht en daardoor zal mediteren je gemakkelijker afgaan. Direct van je mat afspringen en een geanimeerd gesprek beginnen met je medecursist verstoort je innerlijke rust en dan heb je er dus minder profijt van.

Waarom lig je bij de eindontspanning met je hoofd naar het midden van de ruimte?

Bij de eindontspanning vragen we je altijd met je hoofd naar het midden van de yogazaal te gaan liggen. Dit betekent automatisch dat je met je voeten naar buiten ligt. Waarom is dat eigenlijk? Via de voeten wordt persoonlijke energie/spanning afgevoerd. Daarom is het niet wenselijk om met je voeten naar de docent of naar je medecursisten te gaan liggen.

Via de link krijg je meer informatie over onze yogalessen in Capelle aan den IJssel. Wij zijn erkend gediplomeerd en opgeleid via de Saswitha lesmethode.

Mocht je twijfelen of de yogalessen voor jou geschikt zijn, dan kan je natuurlijk altijd met ons contact opnemen.

Omdat ik naast (zwangerschaps)yoga ook ademtherapie geef, krijg ik veel vragen van mensen die het gevoel hebben te hoog of te snel te ademen. Vandaar dat ik besloten heb dit blog te schrijven. Ik zet de meest voorkomende vragen op een rijtje:

  • Mensen zeggen dat ik snel praat en dat ik te snel adem. Ik heb echter geen klachten. Kan dit?

Het kan best zijn dat je (in eerste instantie) geen klachten ervaart. Meestal ervaar je de eerste klachten wanneer je in een (nog) stressvollere situatie terecht komt. Wanneer de adem dan al voor langere tijd hoger in het lichaam zit, is dit net het laatste zetje. Ook kan het zijn dat je al veel langer klachten hebt, maar ze niet als zodanig herkent. Klachten die te maken kunnen hebben met een hoge adem zijn bijvoorbeeld: een druk op de borst, benauwdheid, tintelingen in de armen, overmatig zuchten, snel buiten adem, hoofdpijn, nekpijn, schouderpijn, angst of een opgejaagd gevoel.

  • Het lukt me niet om bij het sporten mijn adem naar omlaag te brengen, hoe doe ik dat dan?

Het klopt dat je de adem niet omlaag kunt brengen wanneer je sport. Als je aan het sporten bent heb je meer zuurstof nodig en zal je lichaam daarop reageren. Dan adem je vanzelf sneller en ook hoger, maar dat is op zo’n moment ook noodzakelijk.

  • Ik zie allerlei oefeningen voor ademtherapie op het internet, maar als ik ze doe dan word ik daar juist onrustig van. Hoe kan dat?

Het kan zijn dat je te veel geobsedeerd bent geraakt door de adem. Als door stress de adem in de borstkas blijft hangen en je bent daar constant mee bezig, is het heel lastig om de adem naar omlaag (de buik) te krijgen. Zodra je merkt dat naar de buik ademen niet lukt, geeft dit weer spanning. Dit zorgt dat de adem nog hoger in de borstkas komt te zitten en… zo kom je dus in een vicieuze spanningscirkel. Bovendien is ieder mens anders. Daarom is het belangrijk dat een ademtherapeute of -coach kijkt naar jouw specifieke klachten. Waar zit jouw spanning mentaal/fysiek? Hoe zit het met jouw manier van ademen? Wat zijn de vorderingen n.a.v. de oefeningen die je doet?

  • Ik heb een te hoge adem, is yoga goed voor mij?

Zoals gezegd geef ik naast ademtherapie ook yogalessen. Je zou daarom misschien verwachten dat ik op deze vraag dan ook direct met JA zou antwoorden …maar…

Als je een te hoge adem hebt kan yoga zeker helpen. Toch in het begin merk je dat het niet makkelijk voor je is. Het ademritme, dat in de yogalessen wordt ingesproken, is een gemiddeld maar rustig ritme. Dat betekent dat een aantal mensen dat ritme prima kan volgen, anderen het te langzaam vinden en sommigen zelfs te snel. In de lessen zeggen we dan ook vaak: ‘volg je eigen ademritme!’.  Voor mensen die beginnen met yoga is dat echter lastig. Je hebt vaak de neiging om precies te doen wat de yogadocent inspreekt. Daarom adviseren wij ook om minimaal 10 yogalessen te volgen. Zo geef je jezelf de kans om niet alleen aan de oefeningen te wennen, maar ook aan een rustigere manier van ademen.


Soms kan het echter beter zijn om eerst Adembegeleiding (Ademtherapie) of de Ademcursus te volgen. In deze beide manieren van coaching wordt er specifiek naar jou gekeken. De oefeningen worden op jouw manier van ademen toegespitst. Je leert je adem te vertragen, waardoor instroming op een yogales makkelijker verloopt.

  • Als ik de ademcursus heb gevolgd, of Ademtherapie heb gedaan, ben ik dan  voorgoed van mijn klachten af?

Dat kan zeker. Wel is het zo dat je altijd gevoelig zal blijven voor een hogere en snelle adem. Daarom is het belangrijk om de geleerde technieken met regelmaat (het liefst iedere dag) te blijven doen. De ademoefeningen zorgen ervoor dat je mentaal kalm blijft en daardoor de adem vanzelf trager maakt. Ontspanningsoefeningen leren je spanning te herkennen in je eigen lijf. Zodra je spanning voelt ben je in staat om door middel van (yoga)oefeningen het lichaam te ontspannen. Op die manier werkt het preventief. Je leert in te grijpen voordat de spanning zich te veel opbouwt. Uiteindelijk zul je dan ook geen ademklachten of lichamelijke klachten krijgen t.g.v. spanning.

Belangrijk: in yoga wordt ook wel gesproken over Pranayama’s. Dit is iets anders dan wat wordt geleerd tijdens onze yogalessen, de Ademcursus of Adembegeleiding. Om Pranayama te beoefenen dient het lichaam onder andere aan bepaalde voorwaarden te voldoen. Daarom is het aan te raden deze technieken uitsluitend onder begeleiding van een geoefende Pranayama docent uit te voeren. Ik zou ze niet direct aanraden bij mensen die klachten hebben n.a.v. een te hoge adem.

Deze tekst is geschreven door Ria. Zij heeft een erkende vier jarige opleiding tot yogadocent afgerond en is daarbij gecertificeerd in de specialisatie Adem. Als ademtherapeut coacht zij al ruim 20 jaar mensen bij ademklachten t.g.v. spanning.